Storytime | Bevallingsverhaal Jordan | Bijna doodervaring

De 5de verjaardag van Jordan is inmiddels achter de rug. Mijn eigen moeder riep elk jaar bij mijn verjaardag: ‘’Deze dag herinner me ik nog de dag als gisteren!’’. Ik moest daar altijd zo om lachen, en nu zeg ik het zelf elk jaar bij mijn eigen kinderen. Een bevalling doet zo veel met je! Vandaag deel ik mijn bevallingsverhaal over die van Jordan.

28 augustus 2013

In het kort samengevat was de 2de bevalling zwaarder dan normaal. Uiteindelijk werd er op medische grond besloten om mij eerder dan de uitgerekende datum in te leiden. Mijn HB-waarde was extreem laag en ik voelde me super beroerd.

14-08-2013

De dag van inleiden. Ik vond het super spannend, maar zag er ook reuzen tegenop. Zo bang dat ik was dat het weer zo lang zou duren. Ik moest om 08:00 al in het ziekenhuis zijn, maar ik kwam pas om 10:00 aan. Ik had dit keer heel duidelijk mijn wensen op papier gezet. En, ondanks dat alle nare onterechte beschuldigingen van

uit mijn dossier waren gehaald, was ik super bang voor herhaling.

De medewerkers van het MC Zuiderzee waren erg begripvol, toch voelde ik me nog niet 100% op mijn gemak. Dat kwam voornamelijk doordat ze een ballonnetje hadden geplaatst om het proces op een natuurlijke wijze op gang te brengen. ‘’Here we go again!’’ dacht ik. Weer zo’n super lange bevalling. Ik moest maar rondjes gaan lopen om het proces te versnellen. Ik en Anthony zijn toen naar de supermarkt gegaan om de hoek, om eten te halen.

Bij terugkomst duurde het nog tot ongeveer 13.00 , totdat ik mijn geduld verloor en dat ding eruit trok. ‘’Hoppa, kom maar door met dat haakje’’.

14:15

De vliezen werden gebroken en het infuus werd aangelegd. Wederom had ik mij voorgenomen om gene pijnstilling te gebruiken tijdens de bevalling. Ik mocht af en toe van de CTG-scan af om onder de douche te staan, ik had een bal om op te zitten en ik luisterde naar brainwaves via mijn koptelefoon. Het ging mij goed af, ik was zeer trots op mijzelf.

15:50 verveelde ik me zelfs zo erg dat ik bovenstaande foto maakte

20:00

Toen de tweede helft van de ontsluiting er bijna op zat raakte ik toch weer in paniek. Dit keer koos ik voor een morfine pompje, ik mocht zelf drukken wanneer ik dan pijn had. Ik bleef op een gegeven moment maar drukken. Ik wilde dat die ontsluiting op schoot, het liefst zonder dat ik het door had.

Toen ik voor de zoveelste keer onder de douche stond voelde het ineens alsof het hoofdje er bijna uitviel. Ik moest moeite doen om m tegen te houden. Snel droogde ik mij af en riepen we de verpleegkundige, die sloot de ctg-scan weer aan. Met toucheren bleek inderdaad dat ik mocht gaan persen.

Wat een opluchting! Ik was zo blij dat ik weer een adrenaline boost kreeg. Binnen 9 minuten (22:57) lag Jordan met zijn volle 3200 gram op mijn borst. Ik was zo trots op mijzelf! Tegelijkertijd voelde ik mijn energie uit mijn lichaam stromen en kreeg ik het heel koud. Anthony tikte regelmatig zachtjes op mijn wang. ‘’wakker blijven Eefke, de placenta moet er nog uit.’’

Ik moest persen en zag de schrik in Anthony’s ogen. Ik zakte steeds verder mijn matras in voor mijn gevoel en ik voelde de mijn hele lichaam snel afkoelen. Zo koud dat ik het had bleef ik maar vragen om een extra deken en een glaasje water. De placenta zat vast, en ze bleven maar drukken op mijn buik en trekken aan de navelstreng. Het deed pijn, ik vloekte. Ijlend lag ik daar langzamerhand dood te bloeden en ze gaven me niet eens wat water.

WAAR BLIJFT MIJN WATER?

De O.K werd klaargemaakt en in de tussentijd bleven ze het toch nog op te lossen, totdat de de navelstreng scheurde. Ondertussen was ik ongeveer 3,5 liter bloed lichter. Ik begon over mijn hele lichaam te rillen, ik raakte in shock. Ineens voelde ik me zo machteloos dat ik me vastklampte aan Anthony en begon te jammeren dat ik niet dood wilde.

In de O.K mijn placenta verwijdert onder narcose en werd er een bloedtransfusie aangekoppeld. De volgende ochtend werd ik wakker van het gehuil van Jordan, ik kon niet bewegen en lag alleen op een kamer. Anthony mocht niet blijven en was naar huis gestuurd. ’s Ochtends knapte ik langzaam weer op, legde snel Jordan aan mijn borst.

Gestoord

Ik ben na mijn ontslag gewoon naar buiten gelopen en ben met de bus naar huis gegaan. Door veel mensen werd ik voor gek verklaard, logisch. Ik was helemaal bek af toen ik thuis kwam. We hadden beide geen rijbewijs en ik had geen geduld om te wachten op een lift. ‘’IK WIL NU WEG!’’. Weg van dat nare gevoel. Niet zozeer omdat ik wilde wegrennen van de nare gevoelens. Nee, ik wilde mijn welverdiende geluksgevoel opeisen. Ik wilde kunnen genieten van mijn kraamtijd in mijn eigen nestje.

Gefeliciteerd

Gefeliciteerd met het behalen van het einde van het verhaal. Ik ben blij dat ik het na kan vertellen. Ik ben ook benieuwd naar jullie bevallingsverhalen. Kunnen jullie de verhalen/linkjes hieronder met mij delen? Hebben jullie het een beetje droog kunnen houden? Ik niet, het schrijven van dit artikel maakte veel emoties in mij los. Ik  wil jullie bedanken voor het lezen van mijn blog.

Xx

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *